អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការហាត់ការពារបាល់

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការហាត់ការពារបាល់

ការហាត់ការពារបាល់ត្រឹមតែ ១០ នាទីដោយផ្តោតលើទីតាំងរាងកាយ អាចមានប្រសិទ្ធភាពជាងការរត់ដេញបាល់ ៣០ នាទីដោយគ្មានផែនការ។ ការការពារល្អមិនមែនមានន័យថាត្រូវប្រជែងយកបាល់គ្រប់ពេលទេ ប៉ុន្តែជាសមត្ថភាពបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ទៅតំបន់ខ្សោយ កាត់ផ្លូវបញ្ជូន និងរក្សាចម្ងាយត្រឹមត្រូវ។ សម្រាប់កីឡាករនៅកម្ពុជា ឬក្រុមដែលកំពុងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ គោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងច្បាប់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ គឺជាមូលដ្ឋានសំខាន់។ ក្រុម មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ផ្តោតលើការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រ ការទស្សន៍ទាយការប្រកួត និងស្ថិតិកីឡាករ ដើម្បីបកស្រាយការការពារឱ្យងាយអនុវត្ត។ ចាប់ផ្តើមពីការឈរទាប បិទជ្រុងបញ្ជូន និងទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តរួមក្រុម មុនពេលហាត់ការប្រជែងយកបាល់។

មុនចូលទៅលំហាត់ជាក់ស្តែង សូមយល់ចំណុចមួយដែលអ្នកចាប់ផ្តើមជាច្រើនតែងធ្វើខុស៖ ការការពារមិនចាប់ផ្តើមនៅពេលគូប្រកួតទទួលបាល់ទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីវិនាទីដែលក្រុមបាត់បាល់។ កីឡាករដែលនៅជិតបាល់ត្រូវបន្ថយល្បឿនការវាយប្រហារ ខណៈអ្នកនៅពីក្រោយត្រូវបិទច្រកកណ្ដាល និងគ្របដណ្តប់តំបន់គ្រោះថ្នាក់។ ក្នុងការប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ដែលមានក្រុមចូលរួម ៤៨ ក្រុម ការផ្លាស់ប្តូរពីវាយប្រហារទៅការពារនឹងក្លាយជាពេលវេលាសម្រេចលទ្ធផលជាញឹកញាប់។ កុំរត់ទៅរកបាល់ដោយភ្នែកមួយមើលតែបាល់ ហើយភ្លេចអ្នកលេងខាងក្រោយ។ ត្រូវស្កេនស្មា ពិនិត្យចម្ងាយ និងស្គាល់ថាតើអ្នកណាកំពុងបិទផ្លូវបញ្ជូន។ សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម អ្នកអាចមើល មូលដ្ឋានយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម ដើម្បីភ្ជាប់ការការពារជាមួយការរៀបចំក្រុម។

ចង់ឃើញការពន្យល់អំពីការការពារដែលរៀបចំជាជំហានច្បាស់លាស់មែនទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ តើវិធីការពារមួយណាសមស្រប?

ស្ថានភាព	គោលដៅសំខាន់	ចម្ងាយណែនាំ	កំហុសគួរជៀសវាង
ការពារមួយទល់មួយ	បង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង	១–២ ម៉ែត្រ	ចូលប្រជែងលឿនពេក
ការពារតំបន់	រក្សារចនាសម្ព័ន្ធក្រុម	៨–១២ ម៉ែត្ររវាងខ្សែ	បើកចន្លោះកណ្ដាល
សម្ពាធខ្ពស់	បង្ខំឱ្យបញ្ជូនបាល់ខុស	៥–៨ ម៉ែត្រពីអ្នកកាន់បាល់	រត់ជាឯកត្តា
ការពារទាប	បិទតំបន់បាញ់បាល់	២០–៣០ ម៉ែត្រពីទីទាត់	ថយជ្រៅដោយគ្មានការទំនាក់ទំនង

តារាងនេះមិនមែនជាច្បាប់រឹងដែលត្រូវចម្លងគ្រប់ការប្រកួតទេ។ វាជាចំណុចចាប់ផ្តើមសម្រាប់យល់ថា ការការពារមួយទល់មួយ ការការពារតំបន់ សម្ពាធខ្ពស់ និងការការពារទាប មានគោលដៅខុសគ្នា។ ក្រុមដូចជា អេស្ប៉ាញ អាល្លឺម៉ង់ និង អាហ្សង់ទីន អាចប្តូររវាងសម្ពាធខ្ពស់ និងការពារតំបន់តាមពេលវេលា ស្ថានភាពពិន្ទុ និងទីតាំងបាល់។ អ្នកមិនគួរចម្លងប្រព័ន្ធរបស់ក្រុមណាមួយដោយមិនគិតពីល្បឿនខ្សែការពារ និងកម្លាំងកីឡាកររបស់ខ្លួនឡើយ។ ចំណុចសំខាន់ជាងគេគឺឱ្យកីឡាករទាំង ៤ ខ្សែការពារ និងខ្សែបម្រើដឹងថា តើអ្នកណាចេញសម្ពាធ អ្នកណាគ្របដណ្តប់ និងអ្នកណាសម្របចម្ងាយ។

ជុំទីមួយ៖ តើត្រូវហាត់ទីតាំងរាងកាយ និងចម្ងាយដូចម្តេច?

ការហាត់ទីតាំងរាងកាយត្រឹមត្រូវមានន័យថា កីឡាករឈរបែរខ្លួនបន្តិច ជង្គង់បត់ ទម្ងន់រាងកាយនៅលើចុងជើង និងរក្សាចម្ងាយប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រពីអ្នកកាន់បាល់។ ទីតាំងនេះអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្តូរទិសដៅបានលឿន ខណៈជើងខាងមុខអាចបង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង។ កុំឈរត្រង់ទល់មុខ ព្រោះវាធ្វើឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិសដៅបានងាយ ហើយកុំចូលជិតពេក ប្រសិនបើអ្នកមិនមានការគ្របដណ្តប់ពីមិត្តរួមក្រុម។ ច្បាប់សាមញ្ញមួយគឺ “មើលបាល់ ប៉ុន្តែរក្សារាងកាយឱ្យមើលទាំងបាល់ និងអ្នកវាយប្រហារ”។ វាជាជំហានដំបូងសម្រាប់ការពារបាល់ដែលមានវិន័យ។

ហាត់ជាគូដោយកំណត់តំបន់ទទឹង ៨ ម៉ែត្រ និងបណ្តោយ ១២ ម៉ែត្រ។ អ្នកវាយប្រហារព្យាយាមឆ្លងខ្សែចុង ខណៈអ្នកការពារត្រូវបង្ខំគេឱ្យរត់ទៅខាងក្រៅដោយមិនប្រជែងភ្លាមៗ។ ធ្វើម្តង ២០ វិនាទី សម្រាក ៤០ វិនាទី ហើយធ្វើ ៦ ជុំ។ គ្រូបង្វឹកគួរកត់ចំណាំចម្ងាយនៅពេលអ្នកការពារចាប់ផ្តើមថយក្រោយ ព្រោះការថយលឿនពេកបង្កើតកន្លែងឱ្យគូប្រកួតបាញ់បាល់។ ផ្ទុយទៅវិញ ការឈរខ្ពស់ពេកធ្វើឱ្យអ្នកប្រយុទ្ធអាចបញ្ជូនបាល់ចូលខាងក្រោយបាន។ របាយការណ៍បច្ចេកទេសរបស់ មជ្ឈមណ្ឌលហ្វឹកហាត់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ និងមុំចូលប្រជែងជាផ្នែកសំខាន់នៃការការពារជាក្រុម។

លំហាត់ទីតាំងដែលអាចធ្វើបាននៅទីលានតូច

• ដាក់កោណ ៤ ដើម្បីបង្កើតតំបន់ ៨ ម៉ែត្រ គុណ ៨ ម៉ែត្រ។
• អ្នកការពារម្នាក់ត្រូវរក្សាមុំបិទផ្លូវទៅកណ្ដាល។
• អ្នកវាយប្រហារម្នាក់មានពេល ១០ វិនាទី ដើម្បីឆ្លងបន្ទាត់។
• ប្តូរតួនាទីក្រោយរាល់ ៣ ជុំ ហើយវាស់ចំនួនការឆ្លងបន្ទាត់បាន។
• បន្ថែមអ្នកជួយបញ្ជូនបាល់ បន្ទាប់ពីកីឡាករអាចរក្សាចម្ងាយបានល្អ។

ព័ត៌មានសំខាន់ដែលគេមិនសូវប្រាប់គឺ ចម្ងាយការពារមិនគួរវាស់តាមជំហានថេរទេ។ ប្រសិនបើអ្នកកាន់បាល់បែរខ្នង និងគ្រប់គ្រងបាល់មិនល្អ អ្នកអាចចូលជិតជាង ១ ម៉ែត្រ ដើម្បីបង្ខំកំហុស។ ប្រសិនបើគូប្រកួតបែរមុខ និងមានល្បឿនខ្ពស់ អ្នកត្រូវថយមួយឬពីរជំហាន ដើម្បីមិនឱ្យគេបញ្ជូនបាល់ចូលខាងក្រោយ។ នេះជាការកែតម្រូវតាមសញ្ញា មិនមែនតាមលេខតែមួយ។ សម្រាប់កីឡាករដែលចង់រីកចម្រើន អ្នកគួរថតវីដេអូលំហាត់ពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យថាតើរាងកាយបើកទៅផ្លូវណា និងតើអ្នកបិទផ្លូវបញ្ជូនបានមុនពេលចូលប្រជែងឬអត់។ វីដេអូ ៦០ វិនាទីអាចបង្ហាញកំហុសដែលការចងចាំក្នុងទីលានលាក់បាំង។

ជុំទីពីរ៖ តើការហាត់ការពារមួយទល់មួយត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ការហាត់ការពារមួយទល់មួយត្រូវផ្តោតលើការពន្យារពេល ការបង្ខំទិស និងពេលវេលាចូលប្រជែង មិនមែនផ្តោតលើការដណ្តើមបាល់ភ្លាមៗទេ។ កីឡាករគួររក្សាចម្ងាយ ១–២ ម៉ែត្រ បិទផ្លូវទៅជើងខ្លាំងរបស់គូប្រកួត និងរង់ចាំពេលបាល់រត់ឆ្ងាយពីជើងអ្នកវាយប្រហារ។ នៅពេលនោះ ទើបប្រើជើងខាងជិតបាល់ដើម្បីប៉ះបាល់ ឬប្រើរាងកាយបង្ខំឱ្យគេចេញក្រៅ។ ការប្រជែងពីខាងក្រោយ ឬប្រើកម្លាំងដោយមិនគ្រប់គ្រង គឺជាហានិភ័យនៃកំហុស និងកាតដែលច្បាប់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ តែងតែពិនិត្យយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

ចាប់ផ្តើមពីលំហាត់ ៣ ប្រភេទ ដើម្បីបង្កើតការឆ្លើយតបដែលអាចធ្វើបានដោយស្វ័យប្រវត្តិ៖

១. បង្ខំទៅជ្រុង៖ ដាក់បន្ទាត់សុវត្ថិភាពនៅកណ្ដាល ហើយអ្នកការពារត្រូវបិទផ្លូវនោះ។
២. ប្តូរទិស៖ អ្នកវាយប្រហារអាចប្តូរទិសបានពីរដង អ្នកការពារត្រូវរក្សាតុល្យភាពដោយមិនឆ្លងជើងខុស។
៣. ប្រជែងពេលបាល់រត់ឆ្ងាយ៖ គ្រូបង្វឹកបញ្ជូនបាល់លឿនបន្តិច ដើម្បីឱ្យអ្នកការពារសម្រេចចិត្តចូលប្រជែងតាមពេលវេលា។

ក្នុងមួយលំហាត់ អនុវត្ត ៥ ជុំ ជុំមួយមាន ២០ វិនាទី និងសម្រាក ៤០ វិនាទី។ ចំណុចវាស់វែងមិនមែនមានតែការដណ្តើមបាល់បានប៉ុន្មានដងទេ ប៉ុន្តែរួមមានចំនួនដងដែលអ្នកវាយប្រហារត្រូវបង្វែរទិស ការបញ្ជូនបាល់ត្រឡប់ក្រោយ និងការបាញ់បាល់ចេញពីមុំល្អ។ ការពារដែលបង្ខំឱ្យគូប្រកួតត្រឡប់បាល់ទៅខ្សែការពាររបស់គេ គឺជាជោគជ័យផ្នែកយុទ្ធសាស្ត្រ ទោះបីមិនបានប៉ះបាល់ក៏ដោយ។ នៅក្នុងការវិភាគការប្រកួតរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ទៅតំបន់ដែលមានជម្រើសតិច តែងតែមានតម្លៃជាងការប្រជែងដែលប្រថុយប្រថាន។

កំហុសធ្ងន់មួយគឺការមើលតែចង្កេះ ឬតែបាល់។ អ្នកវាយប្រហារល្អអាចបន្លំដោយស្មា ភ្នែក និងចលនាជើង ប៉ុន្តែចង្កេះ និងទិសដៅជើងគាំទ្ររបស់គេជាសញ្ញាដែលពិបាកកុហកជាង។ ដូច្នេះ អ្នកការពារត្រូវរក្សាក្បាលឱ្យស្ថិតនៅទីតាំងដែលអាចមើលទាំងបាល់ និងចលនារាងកាយ ហើយកុំដាក់ជើងមុខឆ្លងកាត់ជើងក្រោយពេលរត់ចំហៀង។ បើមានការប៉ះទង្គិច ត្រូវប្រើស្មាដោយស្របច្បាប់ និងរក្សាដៃជិតរាងកាយ។ ការសិក្សាអំពីច្បាប់ ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ អាចជួយឱ្យកីឡាករយល់ពីភាពខុសគ្នារវាងការប្រជែងស្របច្បាប់ និងការប្រើកម្លាំងលើសកម្រិត។ ចំណុចនេះសំខាន់ជាពិសេសសម្រាប់ខ្សែការពារដែលលេងក្នុងតំបន់ពិន័យ។

តើអ្នកចង់ភ្ជាប់ការហាត់មួយទល់មួយជាមួយការអានស្ថិតិការប្រកួតទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជុំទីបី៖ តើត្រូវបិទចន្លោះ និងការពារជាក្រុមយ៉ាងណា?

ការពារជាក្រុមមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលអ្នកចេញសម្ពាធម្នាក់ មានមិត្តរួមក្រុមគ្របដណ្តប់ពីក្រោយ និងខ្សែទាំងមូលរក្សាចម្ងាយសមស្រប។ ជាទូទៅ ចម្ងាយរវាងខ្សែការពារ និងខ្សែបម្រើអាចចាប់ផ្តើមពី ៨–១២ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែត្រូវកែតម្រូវតាមល្បឿនបាល់ និងទីតាំងគូប្រកួត។ ប្រសិនបើចន្លោះធំពេក គូប្រកួតអាចទទួលបាល់រវាងខ្សែបាន។ ប្រសិនបើខ្សែរួមតូចពេក អ្នកលេងស្លាបអាចរត់ចូលតំបន់ខាងក្រៅដោយគ្មានការគ្របដណ្តប់។ គោលការណ៍មូលដ្ឋានគឺ អ្នកនៅជិតបាល់បិទសម្ពាធ អ្នកទីពីរបិទផ្លូវបញ្ជូន និងអ្នកទីបីការពារតំបន់ខាងក្រោយ។

ហាត់លំហាត់ ៤ ទល់ ៤ ក្នុងតំបន់ ៣០ ម៉ែត្រ គុណ ២៥ ម៉ែត្រ ដោយបន្ថែមអ្នកបញ្ជូនបាល់នៅខាងក្រៅ។ ក្រុមការពារទទួល ១ ពិន្ទុ ប្រសិនបើបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ត្រឡប់ក្រោយ ៣ ដងជាប់គ្នា ហើយទទួល ២ ពិន្ទុ ប្រសិនបើដណ្តើមបាល់បានដោយមិនធ្វើកំហុស។ ការដាក់ពិន្ទុបែបនេះបង្រៀនឱ្យកីឡាករយល់ថា ការការពារមិនស្មើនឹងការរត់ប្រជែងគ្រប់ពេល។ គ្រូបង្វឹកអាចបញ្ឈប់លំហាត់បន្ទាប់ពីការបញ្ជូនបាល់ ៥ ដង ដើម្បីសួរកីឡាករថា តើអ្នកណាជាអ្នកចេញសម្ពាធ និងតើចន្លោះណាបានបើក។ ការសន្ទនាខ្លីៗក្នុងពេលហាត់ បង្កើតការសម្រេចចិត្តដែលលឿនជាងការបញ្ជាពីខាងក្រៅតែមួយមុខ។

សម្រាប់ការពារតំបន់ពិន័យ ច្បាប់មិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកការពារពឹងលើការទាត់បាល់ចេញដោយគ្មានការគិតទេ។ ត្រូវសួរខ្លួនឯងបីចំណុច៖ តើបាល់ទៅណា តើគូប្រកួតណាកំពុងរត់ និងតើមានមិត្តរួមក្រុមនៅពីក្រោយដែរឬទេ។ នៅពេលបាល់ឆ្លងពីស្លាបទៅកណ្ដាល ខ្សែការពារត្រូវរត់ថយដោយរក្សាបន្ទាត់ មិនមែនម្នាក់ៗរត់តាមអ្នកលេងរបស់ខ្លួនទេ។ នេះជាចំណុចដែលក្រុមជាច្រើនបរាជ័យក្នុងការប្រកួតធំៗ ដោយសារកីឡាករម្នាក់ចេញពីទីតាំង ខណៈអ្នកផ្សេងមិនបិទចន្លោះ។ ឯកសារបច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ពិពណ៌នាថា ការការពារដែលមានការសម្របសម្រួលត្រូវការការទំនាក់ទំនង ការគ្រប់គ្រងជម្រៅ និងការប្តូរតួនាទីរហ័ស។

ពាក្យបញ្ជាដែលមានប្រសិទ្ធភាពគួរតែខ្លី និងមានន័យដូចគ្នាសម្រាប់ទាំងក្រុម ដូចជា “ចេញ” “គ្រប” “ថយ” និង “បិទកណ្ដាល”។ កុំប្រើប្រយោគវែងនៅពេលគូប្រកួតកំពុងវាយប្រហារ ព្រោះសំឡេងនឹងមកយឺតជាងការសម្រេចចិត្ត។ ខ្សែការពារកណ្ដាលគួរជាអ្នកដឹកនាំខ្សែ ប៉ុន្តែខ្សែបម្រើការពារត្រូវជួយប្រាប់ពីអ្នកលេងដែលចូលពីខាងក្រោយ។ ក្រោយលំហាត់ គួរពិនិត្យវីដេអូយ៉ាងហោចណាស់ ៥ ស្ថានភាព៖ បាល់បាត់នៅកណ្ដាលទីលាន បាល់បាត់នៅស្លាប ការឆ្លងបាល់ទៅតំបន់ពិន័យ ការបញ្ជូនបាល់កាត់ខ្សែ និងការប្តូរទៅការពារបន្ទាប់ពីបាត់បាល់។ នេះជាវិធីរកឃើញមូលហេតុពិត មិនមែនគ្រាន់តែបន្ទោសអ្នកដែលនៅជិតបាល់ជាងគេឡើយ។

កាលវិភាគហាត់ការពាររយៈពេល ៤ សប្តាហ៍

• សប្តាហ៍ទីមួយ៖ ទីតាំងរាងកាយ ចលនាចំហៀង និងការរក្សាចម្ងាយ។
• សប្តាហ៍ទីពីរ៖ ការពារមួយទល់មួយ និងពេលវេលាចូលប្រជែង។
• សប្តាហ៍ទីបី៖ ការបិទច្រកបញ្ជូន ការគ្របដណ្តប់ និងការប្តូរតួនាទី។
• សប្តាហ៍ទីបួន៖ ល្បែងតូច ៤ ទល់ ៤ ឬ ៦ ទល់ ៦ ជាមួយការវិភាគវីដេអូ។

កុំបង្កើនល្បឿន និងចំនួនជុំទាំងពីរនៅពេលតែមួយ។ ប្រសិនបើអ្នកបន្ថែមលំហាត់ពី ៦ ទៅ ១០ ជុំ ត្រូវរក្សាពេលវេលាការងារដដែល ឬកាត់បន្ថយល្បឿន ដើម្បីកុំឱ្យបច្ចេកទេសខូចដោយសារភាពនឿយហត់។ ខ្សែការពារដែលហត់នឹងចូលប្រជែងយឺត ចម្ងាយខុស និងទំនាក់ទំនងមិនច្បាស់។ ដូច្នេះ ការហាត់កម្លាំងគួររួមមានការរត់ចំហៀង ១០ ម៉ែត្រ ការប្តូរទិស ៥ ម៉ែត្រ និងការរត់ថយក្រោយដោយគ្រប់គ្រងជំហាន។ សម្រាប់កីឡាករអាយុក្រោម ១៦ ឆ្នាំ គ្រូបង្វឹកគួរផ្តោតលើបច្ចេកទេស និងសុវត្ថិភាពជាងការបង្កើនបរិមាណលំហាត់។

តើត្រូវសម្រេចយ៉ាងណាថាវិធីការពាររបស់អ្នកកំពុងប្រសើរឡើង?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកណាគួរជ្រើសវិធីណា?

អ្នកចាប់ផ្តើមគួរជ្រើសការការពារតំបន់ និងទីតាំងរាងកាយជាមូលដ្ឋាន ព្រោះវាបង្កើតទម្លាប់រក្សាចម្ងាយ មើលជុំវិញ និងគោរពរចនាសម្ព័ន្ធក្រុម។ ខ្សែការពារដែលមានល្បឿនល្អ និងអាចអានចលនាគូប្រកួត គួរបន្ថែមការការពារមួយទល់មួយ ប៉ុន្តែត្រូវមានការគ្របដណ្តប់ពីមិត្តរួមក្រុមជានិច្ច។ ក្រុមដែលមានកម្លាំងរត់ខ្ពស់ និងទំនាក់ទំនងល្អ អាចប្រើសម្ពាធខ្ពស់ ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែឱ្យតូច។ ក្រុមដែលការពារយឺត ឬប្រឈមអ្នកវាយប្រហារលឿន គួរប្រើការពារមធ្យម ឬទាប ដើម្បីកាត់បន្ថយចន្លោះខាងក្រោយ។

សេចក្តីសម្រេចចិត្តអាចសង្ខេបបានដូចនេះ៖

• ប្រសិនបើអ្នកតែងតែត្រូវគូប្រកួតឆ្លងមុខ៖ ហាត់ទីតាំង និងការបង្ខំទៅជ្រុង។
• ប្រសិនបើអ្នកតែងតែចូលប្រជែងខុសពេល៖ ហាត់ការអត់ធ្មត់ និងសញ្ញាបាល់រត់ឆ្ងាយ។
• ប្រសិនបើក្រុមបើកចន្លោះកណ្ដាល៖ ហាត់ការគ្របដណ្តប់ និងការប្តូរខ្សែ។
• ប្រសិនបើរបូតបាល់ភ្លាមៗក្រោយបាត់បាល់៖ ហាត់ការប្តូរពីវាយប្រហារទៅការពារ ៥ វិនាទីដំបូង។
• ប្រសិនបើរបូតគ្រាប់បាល់ពីការឆ្លងស្លាប៖ ហាត់ការទំនាក់ទំនង ការការពារតំបន់ពិន័យ និងការតាមដានអ្នករត់ពីខាងក្រោយ។

ត្រូវវាស់លទ្ធផលដោយស្ថិតិដែលអាចពិនិត្យបាន មិនមែនតាមអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះទេ។ កត់ចំនួនការប្រជែងជោគជ័យ ចំនួនការបង្ខំឱ្យបញ្ជូនបាល់ត្រឡប់ក្រោយ ចំនួនការបាត់ទីតាំង និងកំហុសដែលបង្កើតការបាញ់បាល់។ បន្ទាប់ពី ៤ សប្តាហ៍ ប្រៀបធៀបទិន្នន័យក្នុងលំហាត់ជាមួយការប្រកួតពិត ដើម្បីដឹងថាតើការរីកចម្រើនកើតឡើងនៅពេលមានសម្ពាធឬអត់។ ចំណុចផ្ទុយពីការយល់ឃើញទូទៅគឺ ការប្រជែងយកបាល់បានច្រើន មិនច្បាស់ថាការពារល្អជាងទេ។ ប្រសិនបើអ្នកបិទផ្លូវបញ្ជូន និងរក្សាគូប្រកួតឱ្យនៅខាងក្រៅ ក្រុមអាចការពារបានល្អដោយមិនចាំបាច់ចូលប្រជែងជាបន្តបន្ទាប់។

សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម អ្នកអាចបន្តទៅ លំហាត់ខ្សែការពារកម្រិតខ្ពស់ និង វិធីអានស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់ ដើម្បីភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត។ ចងចាំថា ការការពារល្អមាន ៤ សសរស្តម្ភ៖ ទីតាំង ចម្ងាយ ពេលវេលា និងការទំនាក់ទំនង។ ប្រសិនបើខ្វះមួយ សូម្បីតែកីឡាករដែលលឿនក៏អាចត្រូវគូប្រកួតបំបែកបាន។ ហើយបើអ្នកគិតថាការរត់ច្រើនគឺជាចម្លើយទាំងអស់ សូមពិនិត្យវីដេអូឡើងវិញ—ជឿឬមិនជឿ ខ្ញុំជឿលើវា។

សម្រាប់ការណែនាំបន្ថែមអំពីការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ សូមចូលមើលធនធានរបស់យើងនៅពេលអ្នកត្រៀមខ្លួន។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់គឺជាការហាត់ទីតាំង ចម្ងាយ ការប្រជែង និងការសហការជាក្រុម ដើម្បីកាត់បន្ថយឱកាសវាយប្រហាររបស់គូប្រកួត។ ការហាត់មិនគួរផ្តោតតែលើការដណ្តើមបាល់ទេ ប៉ុន្តែត្រូវបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ទៅខាងក្រៅ ឬត្រឡប់ក្រោយ។ ចំណុចមូលដ្ឋានមានការឈរទាប បិទកណ្ដាល និងរក្សាចម្ងាយប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រនៅពេលការពារមួយទល់មួយ។

សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់តាមជំហានណា?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីទីតាំងរាងកាយ និងចលនាចំហៀង មុនពេលបន្ថែមការប្រជែងមួយទល់មួយ។ ដាក់កោណបង្កើតតំបន់ ៨ ម៉ែត្រ គុណ ៨ ម៉ែត្រ ហាត់រយៈពេល ២០ វិនាទី សម្រាក ៤០ វិនាទី និងធ្វើ ៦ ជុំ។ បន្ទាប់មកបន្ថែមអ្នកវាយប្រហារ អ្នកបញ្ជូនបាល់ និងលំហាត់ ៤ ទល់ ៤ ដើម្បីអនុវត្តការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។

សំណួរ៖ តើការពារមួយទល់មួយខុសពីការពារតំបន់យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការពារមួយទល់មួយផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងអ្នកវាយប្រហារជាក់លាក់ ខណៈការពារតំបន់ផ្តោតលើការរក្សាតំបន់ និងចម្ងាយរបស់ខ្សែទាំងមូល។ មួយទល់មួយត្រូវការការអានចលនារាងកាយ និងពេលវេលាចូលប្រជែង ខណៈការពារតំបន់ត្រូវការទំនាក់ទំនង និងការប្តូរអ្នកទទួលខុសត្រូវ។ ក្រុមល្អដូចជា អាហ្សង់ទីន ឬ អាល្លឺម៉ង់ អាចប្តូររវាងវិធីទាំងពីរតាមស្ថានភាពប្រកួត។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីខ្ញុំតែងតែចូលប្រជែងខុសពេល?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុធម្មតាគឺការរត់ចូលមុនពេលបាល់រត់ឆ្ងាយពីជើងអ្នកវាយប្រហារ និងការមិនរក្សាចម្ងាយត្រឹមត្រូវ។ ហាត់ដោយឱ្យអ្នកវាយប្រហារប្តូរទិសពីរដង ហើយអ្នកការពារមានភារកិច្ចត្រឹមបង្ខំទៅជ្រុងក្នុង ២០ វិនាទី។ ពេលអ្នកឃើញបាល់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួត ឬគេបែរខ្នង នោះទើបជាសញ្ញាសមស្របសម្រាប់ការចូលប្រជែង។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗសម្រាប់ហាត់ការពារបាល់ឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះកោណ បាល់ ទីលានតូច និងមិត្តរួមក្រុមពីរនាក់ទៅបួននាក់ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មូលដ្ឋាន។ ស្មាតហ្វូនមួយក៏អាចប្រើថតវីដេអូ ដើម្បីពិនិត្យចម្ងាយ និងទីតាំងរាងកាយបាន។ ប្រសិនបើមានឧបករណ៍បន្ថែម ខ្សែសម្គាល់ និងនាឡិកាវាស់ពេលអាចជួយរៀបចំលំហាត់ ២០ វិនាទីធ្វើការ និង ៤០ វិនាទីសម្រាកបានច្បាស់ជាងមុន។

សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចបើខ្សែការពារតែងតែបើកចន្លោះ?

ចម្លើយ៖ កំណត់ពាក្យបញ្ជាខ្លីៗ ដូចជា “ចេញ” “ថយ” “គ្រប” និង “បិទកណ្ដាល” ហើយហាត់ការពារ ៤ ទល់ ៤ ក្នុងតំបន់ ៣០ ម៉ែត្រ គុណ ២៥ ម៉ែត្រ។ អ្នកនៅជិតបាល់ត្រូវចេញសម្ពាធ អ្នកទីពីរបិទផ្លូវបញ្ជូន និងអ្នកទីបីរក្សាជម្រៅខាងក្រោយ។ ក្រោយលំហាត់ សូមពិនិត្យវីដេអូយ៉ាងហោចណាស់ ៥ ស្ថានភាព ដើម្បីរកថាចន្លោះកើតឡើងនៅពេលបាល់បាត់ ឬនៅពេលខ្សែរត់តាមអ្នកលេងខុសតួនាទី។