៥ របៀបលេងក្រុមឆ្នាំ២០២៦៖ ឈ្នះដោយសហការ

៥ របៀបលេងក្រុមឆ្នាំ២០២៦៖ ឈ្នះដោយសហការ

ក្រុមបាល់ទាត់ដែលមានកីឡាករ ១១ នាក់ មិនប្រាកដថាលេងបានល្អជាងក្រុមដែលមានទេពកោសល្យតិចជាងឡើយ ព្រោះលទ្ធផលពឹងផ្អែកលើតួនាទី ចម្ងាយរវាងខ្សែ និងការសម្រេចចិត្តរួម។ របៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការកំណត់ទម្រង់ ដូចជា ៤-៣-៣, ៤-២-៣-១ ឬ ៣-៥-២ បន្ទាប់មកបែងចែកភារកិច្ចឱ្យអ្នកចាំទី ខ្សែការពារ ខ្សែបម្រើ និងខ្សែប្រយុទ្ធ។ តាមច្បាប់របស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រកួតមាន ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥ នាទី ហើយច្បាប់ប្រកួតត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺកុំឱ្យកីឡាកររត់តាមបាល់ដោយគ្មានផែនការ។ ត្រូវហ្វឹកហាត់ការបញ្ជូន ការបិទចន្លោះ ការប្តូរពីការពារទៅវាយប្រហារ និងសញ្ញាទំនាក់ទំនងជាក់លាក់ជាមុនសិន។

នៅពេលក្រុមយល់ពីគោលការណ៍ទាំងនេះ ការលេងនឹងមិនអាស្រ័យលើសំណាង ឬការរត់លឿនតែប៉ុណ្ណោះទេ។ ការអនុវត្តគួរចាប់ផ្តើមដោយកំណត់តួនាទីច្បាស់ ហ្វឹកហាត់ជាក្រុម និងពិនិត្យវីដេអូប្រកួតនៅពេលសមស្រប។

ចង់ចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានដែលអាចអនុវត្តបានភ្លាមៗ សូមមើលការណែនាំខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី១៖ តើត្រូវកំណត់ទម្រង់ និងតួនាទីយ៉ាងដូចម្តេច?

ការកំណត់ទម្រង់គឺជាការរៀបចំកីឡាករឱ្យមានតុល្យភាពរវាងការការពារ និងការវាយប្រហារ មុនពេលចាប់ផ្តើមប្រកួត។ ទម្រង់ ៤-៣-៣ ផ្តល់ទទឹងល្អសម្រាប់ការវាយប្រហារ ខណៈ ៤-២-៣-១ ជួយការពារតំបន់កណ្តាល និងសមស្របសម្រាប់ក្រុមដែលចង់គ្រប់គ្រងចង្វាក់ប្រកួត។ ក្រុមមិនគួរជ្រើសរើសទម្រង់តាមប្រជាប្រិយភាពទេ ត្រូវជ្រើសរើសតាមសមត្ថភាពកីឡាករ អាយុ កម្លាំង និងគូប្រកួត។

មុនចូលទីលាន គ្រូបង្វឹក និងប្រធានក្រុមគួរកំណត់ចំណុចចំនួន ៤ ឱ្យច្បាស់៖ អ្នកណាចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារ អ្នកណាគ្រប់គ្រងតំបន់កណ្តាល អ្នកណាបិទខ្សែបញ្ជូនទៅខ្សែប្រយុទ្ធ និងអ្នកណាប្តូរទៅជាខ្សែការពារទីបីពេលខ្សែការពារឡើងខ្ពស់។ កីឡាករម្នាក់អាចមានតួនាទីពីរ ប៉ុន្តែត្រូវដឹងថាពេលណាត្រូវប្តូរ។ ឧទាហរណ៍ ខ្សែបម្រើការពារមិនគួរឡើងទៅតំបន់ប្រយុទ្ធទាំងពីរនាក់ក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះការធ្វើដូច្នេះអាចបើកចន្លោះនៅមុខខ្សែការពារ។

• អ្នកចាំទី៖ ចាប់ផ្តើមបញ្ជូនបាល់ និងប្រាប់ខ្សែការពារអំពីគ្រោះថ្នាក់។
• ខ្សែការពារ៖ រក្សាចម្ងាយ រក្សាទីតាំងក្នុងតំបន់ និងមិនបោះទីតាំងដោយគ្មានអ្នកជំនួស។
• ខ្សែបម្រើ៖ ភ្ជាប់ការពារ ការបញ្ជូន និងការគ្រប់គ្រងចង្វាក់។
• ខ្សែប្រយុទ្ធ៖ បើកចន្លោះ បង្ខំកំហុស និងបញ្ចប់ឱកាស។

ចំណុចដែលក្រុមថ្មីៗជាច្រើនមើលរំលង គឺចម្ងាយរវាងខ្សែ។ ប្រសិនបើចម្ងាយពីខ្សែការពារទៅខ្សែបម្រើលើសប្រហែល ១៥ ម៉ែត្រ គូប្រកួតអាចបញ្ចូលបាល់ក្នុងចន្លោះបានងាយ។ ដូច្នេះ ត្រូវហ្វឹកហាត់ការឡើង និងថយជាបន្ទាត់រួម មិនមែនឱ្យម្នាក់ៗសម្រេចចិត្តតាមអារម្មណ៍ទេ។ សម្រាប់ការរៀបចំលម្អិត អាចអាន មគ្គុទ្ទេសក៍ទម្រង់ក្រុមបាល់ទាត់។

ជំហានទី២៖ តើការទំនាក់ទំនងធ្វើឱ្យក្រុមលេងល្អឡើងដូចម្តេច?

ការទំនាក់ទំនងខ្លី និងច្បាស់ជួយឱ្យកីឡាករប្រតិកម្មលឿនជាងការរង់ចាំមើលសកម្មភាពគ្នា។ ពាក្យដូចជា “ប្តូរ” “បិទ” “ពេលវេលា” និង “ថយ” គួរមានន័យតែមួយសម្រាប់កីឡាករទាំងអស់។ ប្រធានក្រុម ខ្សែការពារកណ្តាល និងអ្នកចាំទីគួរទទួលខុសត្រូវលើការបញ្ជាសំខាន់ៗ ព្រោះពួកគេមើលឃើញរូបភាពទូលំទូលាយជាងខ្សែប្រយុទ្ធ។

ការទំនាក់ទំនងមិនមែនមានតែការស្រែកទេ។ ការចង្អុលដៃ ការបង្វិលខ្លួន និងការរត់ទៅកន្លែងទំនេរជាសញ្ញាដែលកីឡាករអាចយល់បាននៅពេលសំឡេងអ្នកគាំទ្រខ្លាំង។ តាមគោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អាស៊ី ការរៀបចំក្រុមមានប្រសិទ្ធភាពត្រូវការវិន័យ និងការយល់ចិត្តគ្នា មិនមែនពឹងផ្អែកលើអ្នកលេងល្បីម្នាក់ឡើយ។

ហ្វឹកហាត់សញ្ញាទំនាក់ទំនងដោយបែងចែកជាស្ថានភាព៖

១. ពេលមានគូប្រកួតនៅខាងក្រោយ ត្រូវហៅថា “ប្រយ័ត្ន” ឬសញ្ញាដែលក្រុមបានព្រមព្រៀង។
២. ពេលមានអ្នកទំនេរនៅចំហៀង ត្រូវប្រើសញ្ញាដៃមុនបញ្ជូនបាល់។
៣. ពេលប្តូរអ្នកការពារ ត្រូវហៅឈ្មោះ ឬតំបន់ជាក់លាក់ ដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សពីរនាក់រត់ទៅរកបាល់តែមួយ។
៤. ពេលចង់បន្ថយចង្វាក់ ត្រូវប្រាប់ខ្សែបម្រើ មិនមែនរង់ចាំឱ្យអ្នកចាំទីបញ្ជាតែម្ខាង។

កុំច្រឡំថាការនិយាយច្រើនមានន័យថាក្រុមមានការសហការល្អ។ សំឡេងច្រើនពេកអាចធ្វើឱ្យសញ្ញាសំខាន់បាត់បង់។ កំណត់ពាក្យស្នូលត្រឹម ៦ ទៅ ៨ ពាក្យ ហើយប្រើវាដដែលក្នុងការហ្វឹកហាត់ និងការប្រកួតពិត។ វាជាវិធីតូច ប៉ុន្តែអាចកាត់បន្ថយកំហុសនៅតំបន់គ្រោះថ្នាក់បានយ៉ាងច្រើន។

កំពុងស្វែងរកវិធីបែងចែកភារកិច្ចឱ្យសមនឹងសមត្ថភាពកីឡាករ សូមចូលទៅកាន់ព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី៣៖ តើត្រូវការពារជាតំបន់ ឬតាមមនុស្ស?

ការការពារជាតំបន់ផ្តោតលើចន្លោះសំខាន់ៗ ខណៈការការពារតាមមនុស្សផ្តោតលើការតាមគូប្រកួតជាក់លាក់។ សម្រាប់ក្រុមស្ម័គ្រចិត្ត ការរួមបញ្ចូលវិធីទាំងពីរជាទូទៅមានសុវត្ថិភាពជាង ព្រោះខ្សែការពារអាចរក្សាទីតាំង ហើយកីឡាករដែលនៅជិតបាល់អាចដាក់សម្ពាធភ្លាមៗ។ ច្បាប់មូលដ្ឋានគឺកុំឱ្យអ្នកការពារពីរនាក់ចេញពីតំបន់តែមួយក្នុងពេលដូចគ្នា។

ពេលគូប្រកួតកាន់បាល់ កីឡាករដែលនៅជិតបាល់បំផុតគួរចូលបិទមុំបញ្ជូន មិនមែនរត់ចូលប្រជែងដោយបើកផ្លូវទៅកាន់ទីទំនេរឡើយ។ កីឡាករទីពីរត្រូវគ្របដណ្តប់ខាងក្រោយ ហើយកីឡាករទីបីត្រូវបិទជម្រើសបញ្ជូនទៅកណ្តាល។ គោលការណ៍ “ម្នាក់ដាក់សម្ពាធ ម្នាក់គ្របដណ្តប់ ម្នាក់សម្របតុល្យភាព” អាចប្រើបានទាំងក្នុងទម្រង់ ៤-៤-២ និង ៤-៣-៣។

ចំណុចជាក់លាក់ដែលគួរដឹងគឺខ្សែការពារមិនគួរឡើងតាមបាល់ដោយឯករាជ្យ។ ប្រសិនបើខ្សែការពារខាងស្តាំឡើងបិទខ្សែបម្រើ ប៉ុន្តែខ្សែការពារកណ្តាលមិនរំកិលទៅគ្របដណ្តប់ គូប្រកួតអាចបញ្ជូនបាល់កាត់ចន្លោះភ្លាមៗ។ នៅពេលខ្សែការពារឡើងខ្ពស់ ត្រូវមានអ្នកចាំទីដែលអាចអានបាល់ជ្រៅបាន និងខ្សែបម្រើការពារដែលនៅពីមុខខ្សែការពារ។ នេះជាមូលហេតុដែលទម្រង់វាយប្រហារខ្លាំងមិនតែងតែមានន័យថាលទ្ធផលល្អ។

• រក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែប្រហែល ១០ ទៅ ១៥ ម៉ែត្រ។
• បិទផ្លូវទៅកណ្តាលមុនផ្លូវទៅចំហៀង។
• កុំប្រជែងបាល់ ប្រសិនបើមិនមានអ្នកគ្របដណ្តប់ខាងក្រោយ។
• បន្ទាប់ពីបាត់បាល់ ត្រូវចុចសម្ពាធរយៈពេលខ្លី ឬថយទៅទម្រង់ការពារភ្លាម។

យោងតាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រកួតមានស្ថានភាពប្តូរជាច្រើនដែលតម្រូវឱ្យកីឡាករយល់ពីទីតាំង មិនមែនតែច្បាប់លំហែបាល់ក្រៅទីលានទេ។ ការស្គាល់ច្បាប់អុហ្វសាយក៏សំខាន់ដែរ ព្រោះខ្សែការពារដែលឡើងមិនស្របគ្នាអាចផ្តល់ឱកាសដល់គូប្រកួតដោយមិនចាំបាច់ប្រជែងបាល់។

ជំហានទី៤៖ តើការវាយប្រហារជាក្រុមគួរចាប់ផ្តើមពីណា?

ការវាយប្រហារជាក្រុមគួរចាប់ផ្តើមពីការបង្កើតជម្រើសបញ្ជូនយ៉ាងតិច ២ ឬ ៣ មុនពេលបាល់ទៅដល់តំបន់ប្រយុទ្ធ។ ខ្សែការពារកណ្តាលអាចបញ្ជូនទៅខ្សែបម្រើការពារ ខ្សែបម្រើអាចបង្វែរទៅចំហៀង ហើយខ្សែប្រយុទ្ធអាចថយមកទទួលបាល់ ឬរត់ចូលខាងក្រោយ។ បើអ្នកកាន់បាល់គ្មានជម្រើស ការបាត់បាល់នឹងកើតឡើងមុនពេលក្រុមរៀបចំខ្លួនរួច។

ក្រុមគួរប្រើទទឹងទីលាន ដើម្បីទាញខ្សែការពារគូប្រកួតឱ្យបែកចេញ។ ខ្សែបម្រើចំហៀងអាចឈរទូលាយ ខណៈខ្សែប្រយុទ្ធខាងក្នុងរត់ចូលចន្លោះរវាងខ្សែការពារ និងខ្សែបម្រើ។ ការប្តូរទីតាំងត្រូវមានពេលវេលា មិនមែនឱ្យកីឡាករទាំងអស់រត់ទៅមុខក្នុងពេលតែមួយទេ។ ប្រសិនបើខ្សែការពារម្នាក់ឡើងជួយវាយប្រហារ ខ្សែបម្រើការពារត្រូវថយមកគ្របដណ្តប់។

ការវាយប្រហារដែលមានប្រសិទ្ធភាពអាចរៀបចំជាលំដាប់ដូចខាងក្រោម៖

១. បញ្ជូនបាល់ចេញពីតំបន់សម្ពាធដោយការប៉ះបាល់តិច។
២. បង្កើតទទឹងតាមខ្សែចំហៀង។
៣. ទាក់ទាញគូប្រកួតទៅមួយខាង។
៤. ប្តូរបាល់ទៅខាងទំនេរ។
៥. បញ្ជូនបាល់ចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់នៅពេលខ្សែការពារបែកចន្លោះ។
៦. មានកីឡាករយ៉ាងហោចណាស់ ៣ នាក់ចូលតំបន់បញ្ចប់ និង ២ នាក់នៅខាងក្រោយសម្រាប់ការពារការប្រយុទ្ធបន្ទាប់។

ព័ត៌មានដែលអ្នកលេងជាច្រើនមិនយកចិត្តទុកដាក់គឺការបញ្ជូនបាល់បញ្ច្រាសក្រោយជួរខ្សែការពារ អាចមានប្រសិទ្ធភាពជាងការបញ្ជូនបាល់ខ្ពស់គ្រប់ពេល។ បាល់ទាបទៅចន្លោះរវាងអ្នកចាំទី និងខ្សែការពារ បង្ខំឱ្យគូប្រកួតសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្រុមត្រូវគិតពីទីតាំងខ្សែប្រយុទ្ធ និងទិសរត់ជាមុន មិនដូច្នេះទេ បាល់ល្អនឹងក្លាយជាបាល់ខាត។

សម្រាប់ការវិភាគការវាយប្រហារឱ្យជ្រៅជាងនេះ អាចពិនិត្យ យុទ្ធសាស្ត្រវាយប្រហារបាល់ទាត់ និងទិន្នន័យកីឡាកររបស់ក្រុមដែលចូលរួមក្នុង ពានរង្វាន់ពិភពលោក។

ជំហានទី៥៖ តើត្រូវផ្ទៀងផ្ទាត់ផែនការក្រុមយ៉ាងដូចម្តេច?

ការផ្ទៀងផ្ទាត់ផែនការក្រុមមានន័យថាពិនិត្យថា ទម្រង់ និងតួនាទីដែលបានកំណត់ពិតជាដំណើរការនៅលើទីលានឬអត់។ កុំវាយតម្លៃតែតាមលទ្ធផលឈ្នះ ឬចាញ់ ព្រោះក្រុមអាចឈ្នះដោយឱកាសតែមួយ ប៉ុន្តែបាត់បង់ទីតាំងជាបន្តបន្ទាប់។ ត្រូវពិនិត្យចំនួនឱកាសបាញ់ ការបាត់បាល់នៅតំបន់កណ្តាល ចម្ងាយរវាងខ្សែ និងការប្រតិកម្មក្នុង ៥ វិនាទីដំបូងបន្ទាប់ពីបាត់បាល់។

ក្រុមអាចប្រើតារាងពិនិត្យខាងក្រោមបន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់ ឬការប្រកួត៖

• តើការបញ្ជូនបាល់ពីខ្សែការពារទៅខ្សែបម្រើមានជម្រើសយ៉ាងតិច ២ ឬទេ?
• តើខ្សែការពាររក្សាបន្ទាត់ស្មើគ្នាពេលគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ជ្រៅឬទេ?
• តើខ្សែប្រយុទ្ធចាប់ផ្តើមសម្ពាធនៅពេលតែមួយឬទេ?
• តើក្រុមបាត់បាល់នៅតំបន់ណាច្រើនបំផុត?
• តើបាល់ស្តង់ដារចំនួនប៉ុន្មានត្រូវបានការពារត្រឹមត្រូវ?
• តើកីឡាករណាត្រូវការជំនួយ ឬការប្តូរតួនាទី?

ប្រើវីដេអូដើម្បីពិនិត្យសកម្មភាពជាក់ស្តែង ដោយសម្គាល់ពេលវេលា ដូចជា នាទីទី ១២ ការបាត់បាល់នៅកណ្តាល នាទីទី ៣៤ ការឡើងខុសពេលរបស់ខ្សែការពារ និងនាទីទី ៦៨ ការប្តូរទម្រង់ក្រោយពេលនាំមុខ។ វិធីនេះល្អជាងការនិយាយទូទៅថា “ក្រុមលេងមិនសូវល្អ”។ ការវិភាគត្រូវភ្ជាប់ទៅសកម្មភាពដែលអាចកែបាន ហើយមិនគួរបន្ទោសកីឡាករម្នាក់ដោយគ្មានបរិបទទេ។

តាមគោលការណ៍បច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អន្តរជាតិ “ការរៀនពីការប្រកួតត្រូវចាប់ផ្តើមពីការសង្កេតដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធ”។ នេះមានន័យថា ក្រុមត្រូវកត់ត្រាកំហុសជាប្រភេទ មិនមែនកត់ត្រាតែចំនួនគ្រាប់បាល់។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់អាចប្រើទិន្នន័យកីឡាករ និងផែនការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ ដើម្បីបង្ហាញថាតើការកែតម្រូវណាអាចផ្តល់ផលច្បាស់លាស់ជាងគេ។

សូមពិនិត្យលទ្ធផល និងយុទ្ធសាស្ត្រដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុនពេលសម្រេចចិត្តលើការផ្លាស់ប្តូរតួនាទី។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ដោះស្រាយបញ្ហាដែលកើតឡើងជាញឹកញាប់

បញ្ហាដែលក្រុមបាល់ទាត់ជួបញឹកញាប់បំផុតគឺខ្សែទាំងបីមិនផ្លាស់ទីជាមួយគ្នា កីឡាករចង់កាន់បាល់យូរ និងការវាយប្រហារមិនមានអ្នកគ្របដណ្តប់ខាងក្រោយ។ កំហុសទាំងនេះមិនត្រូវដោះស្រាយដោយប្តូរទម្រង់រាល់ ១០ នាទីទេ ព្រោះកីឡាករនឹងច្រឡំតួនាទី។ ត្រូវរកមូលហេតុជាក់លាក់ បែងចែកបញ្ហាជាដំណាក់កាល ហើយកែតម្រូវចំណុចមួយ ឬពីរក្នុងមួយវគ្គហ្វឹកហាត់។

ប្រសិនបើក្រុមបាត់បាល់ញឹកញាប់នៅកណ្តាល ត្រូវបន្ថែមជម្រើសបញ្ជូនខាងក្រោយ និងបង្រៀនកីឡាករឱ្យបញ្ជូនបាល់ដោយប៉ះតិច។ ប្រសិនបើគូប្រកួតវាយបកពីចំហៀងជាញឹកញាប់ ត្រូវបញ្ជាឱ្យខ្សែបម្រើចំហៀងថយមកជួយខ្សែការពារ ហើយឱ្យខ្សែប្រយុទ្ធបិទផ្លូវបញ្ជូនទៅខ្សែបម្រើរបស់គូប្រកួត។ ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធនៅឯកោ ត្រូវបន្ថែមកីឡាករចូលជិត ឬឱ្យខ្សែបម្រើម្នាក់រត់បញ្ចូលចន្លោះ។

បញ្ហា និងដំណោះស្រាយដែលអាចអនុវត្តបានមានដូចនេះ៖

• ក្រុមបែកជាពីរផ្នែក៖ បង្រួមចម្ងាយរវាងខ្សែ និងកំណត់ពេលឡើងឱ្យដូចគ្នា។
• កីឡាកររត់តាមបាល់៖ បែងចែកតំបន់ និងហ្វឹកហាត់ការរក្សាទីតាំង។
• មិនអាចចេញពីសម្ពាធ៖ ប្រើការបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយ មុនប្តូរទៅចំហៀង។
• របូតគ្រាប់បាល់ចុងប្រកួត៖ កាត់បន្ថយចង្វាក់ និងរក្សាអ្នកការពារយ៉ាងតិច ៣ នាក់។
• បាត់ការផ្តោតអារម្មណ៍ក្រោយស៊ុតចូល៖ រៀបចំសញ្ញាសម្រាប់ចាប់ផ្តើមឡើងវិញ និងរក្សារចនាសម្ព័ន្ធ។

ករណីពិសេសមួយគឺពេលក្រុមនាំមុខ ១-០ នៅនាទីទី ៨៥។ ការថយទាំងអស់ទៅជិតទីរបស់ខ្លួនអាចបង្កើតសម្ពាធបន្តបន្ទាប់ ហើយការរក្សាបាល់ដោយគ្មានច្រកចេញក៏អាចនាំទៅកំហុសដែរ។ ជម្រើសមួយគឺរក្សាទម្រង់ការពារ ប៉ុន្តែទុកខ្សែប្រយុទ្ធម្នាក់នៅខាងមុខ ដើម្បីបង្ខំឱ្យគូប្រកួតរក្សាខ្សែការពាររបស់ខ្លួន។ កុំច្រឡំរវាងការពារយ៉ាងមានរបៀប និងការភ័យខ្លាច—លទ្ធផលជាច្រើនត្រូវបានបាត់បង់នៅពេលក្រុមឈប់លេងតាមផែនការ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

របៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមដែលមានប្រសិទ្ធភាពត្រូវការទម្រង់ច្បាស់ តួនាទីច្បាស់ ទំនាក់ទំនងខ្លី ការការពារជាតំបន់ ការវាយប្រហារមានជម្រើស និងការផ្ទៀងផ្ទាត់តាមវីដេអូ។ ចាប់ផ្តើមពី ៥ ជំហាននេះ បន្ទាប់មកកែសម្រួលតាមសមត្ថភាពកីឡាករ និងលក្ខណៈគូប្រកួត។ ក្រុមដែលរត់ច្រើនមិនចាំបាច់ជាក្រុមល្អទេ ប្រសិនបើការរត់គ្មានទិសដៅ ប៉ុន្តែក្រុមដែលផ្លាស់ទីជាមួយគ្នា អាចគ្រប់គ្រងទីលានបានល្អជាង។ ការវិភាគគួរកត់ត្រាបញ្ហាជាក់លាក់ក្នុងរាល់ប្រកួត ហើយផ្តល់អាទិភាពដល់ចំណុចដែលមានឥទ្ធិពលធំបំផុត។ គោលការណ៍នេះអាចជួយឱ្យការកែលម្អក្រុមមានទិសដៅច្បាស់លាស់។

សម្រាប់ការសិក្សាផែនការប្រកួត និងការព្យាករណ៍ដែលមានទិន្នន័យ សូមស្វែងរកមាតិកាពីមគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ របៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមគឺការរៀបចំតួនាទី និងចលនារបស់កីឡាករ ១១ នាក់ឱ្យធ្វើការជាមួយគ្នា។ វារួមមានទម្រង់ដូចជា ៤-៣-៣ ឬ ៤-២-៣-១ ការបញ្ជូនបាល់ ការការពារតំបន់ និងការប្តូរពីការពារទៅវាយប្រហារ។ ក្រុមគួរមានសញ្ញាទំនាក់ទំនង និងផែនការសម្រាប់ពេលនាំមុខ បាត់បាល់ ឬប្រឈមនឹងសម្ពាធខ្លាំង។

សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់ក្រុមដោយវិធីណា?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយកំណត់ទម្រង់ តួនាទី និងពាក្យបញ្ជាសំខាន់ៗ មុនហ្វឹកហាត់ស្ថានភាពប្រកួត។ បែងចែកពេលហ្វឹកហាត់ជាបីផ្នែក៖ បញ្ជូន និងទទួលបាល់ ការរក្សាទីតាំង និងការប្តូរទៅវាយប្រហារ។ បន្ទាប់ពីនោះ ប្រើការប្រកួតតូច ៥ ទល់ ៥ ឬ ៧ ទល់ ៧ ដើម្បីពិនិត្យថាកីឡាករអនុវត្តផែនការបានឬអត់។

សំណួរ៖ តើ ៤-៣-៣ និង ៤-២-៣-១ ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ទម្រង់ ៤-៣-៣ ផ្តល់ទទឹង និងអ្នកវាយប្រហារបីនាក់ ខណៈ ៤-២-៣-១ មានខ្សែបម្រើការពារ ២ នាក់សម្រាប់បិទតំបន់កណ្តាល។ ៤-៣-៣ សមស្របសម្រាប់ក្រុមដែលចង់ចុចសម្ពាធខ្ពស់ និងប្តូរបាល់លឿន។ ៤-២-៣-១ អាចមានស្ថិរភាពជាងពេលការពារ ប៉ុន្តែខ្សែប្រយុទ្ធម្នាក់អាចនៅឯកោ ប្រសិនបើខ្សែបម្រើប្រយុទ្ធមិនឡើងជួយ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីក្រុមបាល់ទាត់មិនអាចរក្សាទម្រង់បាន?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺកីឡាករម្នាក់ៗរត់តាមបាល់ និងមិនរក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែ។ ប្រើវីដេអូដើម្បីសម្គាល់ពេលដែលចម្ងាយរវាងខ្សែការពារ និងខ្សែបម្រើលើសប្រហែល ១៥ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកហ្វឹកហាត់ការឡើង និងថយជាបន្ទាត់។ ក៏ត្រូវកំណត់អ្នកដែលមានភារកិច្ចបញ្ជាខ្សែ ដើម្បីកុំឱ្យម្នាក់ៗសម្រេចចិត្តដោយឡែកពីគ្នា។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ ឬចំណាយប៉ុន្មានសម្រាប់ហ្វឹកហាត់ក្រុម?

ចម្លើយ៖ ក្រុមអាចចាប់ផ្តើមដោយបាល់ កោណសម្គាល់ទីតាំង អាវពណ៌ពីរក្រុម និងទីលានដែលមានទំហំសមរម្យ ដោយមិនចាំបាច់មានឧបករណ៍ថ្លៃ។ សម្រាប់ការវិភាគ អាចប្រើទូរសព្ទដែលថតវីដេអូបាន និងតារាងកត់ត្រាឥតគិតថ្លៃ។ ការចំណាយពិតប្រាកដអាស្រ័យលើថ្លៃទីលាន គ្រូបង្វឹក និងឧបករណ៍ ប៉ុន្តែការរៀបចំផែនការល្អមានតម្លៃជាងការទិញសម្ភារៈច្រើន។

សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើអ្វីពេលក្រុមបាត់បាល់ញឹកញាប់?

ចម្លើយ៖ ត្រូវរកឱ្យឃើញថាបាត់បាល់នៅតំបន់ណា និងបាត់ដោយសារបញ្ជូនខុស កាន់បាល់យូរ ឬគ្មានជម្រើស។ បើបាត់នៅកណ្តាល ត្រូវបន្ថែមជម្រើសបញ្ជូនខាងក្រោយ និងកាត់បន្ថយការប៉ះបាល់។ បើបាត់នៅចំហៀង ត្រូវឱ្យកីឡាករខាងក្រោយគ្របដណ្តប់ និងកុំឱ្យកីឡាករពីរនាក់ឡើងទៅខាងមុខក្នុងពេលតែមួយ។