អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មិនមែនអាស្រ័យលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើមុំរាងកាយ ចំណុចប៉ះបាល់ ទិសជើងទ្រនាប់ និងការមើលគោលដៅមុនទាត់។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ អា...
អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មិនមែនអាស្រ័យលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើមុំរាងកាយ ចំណុចប៉ះបាល់ ទិសជើងទ្រនាប់ និងការមើលគោលដៅមុនទាត់។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ អាចធ្វើឲ្យភាពត្រឹមត្រូវប្រសើរឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្នុងរយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ ប្រសិនបើមានការវាស់ចម្ងាយ និងកត់ត្រាកំហុស។ បច្ចេកទេសនេះប្រើបានទាំងការបញ្ជូនខ្លី ៥–១០ ម៉ែត្រ និងការបញ្ជូនមធ្យម ១៥–២៥ ម៉ែត្រ ដូចដែលឃើញក្នុងការប្រកួត FIFA World Cup 2026 និងការប្រកួត UEFA។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺត្រូវប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ហើយរក្សាជើងបន្តទៅទិសដៅគោលដៅ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយខ្លី មុននឹងបន្ថែមល្បឿន និងចម្ងាយ។
ការហាត់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការយល់ថា បាល់ដែលហោះចេញពីជើងមិនតែងតែបង្ហាញបញ្ហានៅពេលប៉ះភ្លាមៗទេ។ ពេលខ្លះវាចាប់ផ្តើមត្រង់ ប៉ុន្តែបង្វិលទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំដោយសារជើងទ្រនាប់ដាក់ខុសទីតាំង។ អ្នកដែលប្រញាប់បន្ថែមកម្លាំង មុនពេលកែទម្រង់ នឹងបង្កើនកំហុសតែប៉ុណ្ណោះ។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ រៀបចំវិធីហាត់នេះដោយផ្តោតលើការសង្កេតជាក់ស្តែង ដូចជា ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ ១០ ដង កម្រិតចម្ងាយ និងប្រភេទកំហុស។ អ្នកក៏អាចប្រៀបធៀបលំហាត់នេះជាមួយ មូលដ្ឋានបច្ចេកទេសបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម ដើម្បីកុំឲ្យការហាត់បញ្ជូនបាល់ដាច់ចេញពីការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការបើកទីតាំង។
ចង់ចាប់ផ្តើមហាត់ដោយមានលំដាប់ច្បាស់លាស់មែនទេ?
តើអ្វីខ្លះត្រូវប្រៀបធៀបមុនពេលហាត់?
ការប្រៀបធៀបសំខាន់បំផុតមាន ៤ ចំណុច៖ ប្រភេទជើងបញ្ជូន ប្លង់រាងកាយ ចម្ងាយគោលដៅ និងកម្រិតកម្លាំង។ ការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងមានភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់ជាងការទាត់ដោយម្រាមជើង ខណៈការបញ្ជូនឆ្ងាយត្រូវការការបើកត្រគាក និងការតាមជើងវែងជាងមុន។
មុនពេលចាប់ផ្តើម សូមប្រៀបធៀបលទ្ធផលតាមតារាងខាងក្រោម៖
- ការបញ្ជូនខ្លី ៥–១០ ម៉ែត្រ៖ ផ្តោតលើទិសដៅ និងទម្ងន់បាល់។
- ការបញ្ជូនមធ្យម ១៥–២៥ ម៉ែត្រ៖ ផ្តោតលើកម្លាំង និងកម្ពស់បាល់។
- បាល់នៅនឹងកន្លែង៖ សម្រាប់កែទម្រង់ជើង និងតុល្យភាព។
- បាល់កំពុងរមៀល៖ សម្រាប់ហាត់ការសម្រេចចិត្ត និងពេលវេលាប៉ះបាល់។
- ជើងស្តាំ និងជើងឆ្វេង៖ ត្រូវវាស់លទ្ធផលដាច់ដោយឡែក មិនគួរបញ្ចូលជាក្រុមតែមួយ។
ចំណុចដែលអ្នកលេងជាច្រើនមើលរំលង គឺប្រភេទបាល់។ បាល់ដែលបូមខ្យល់ខ្លាំងពេកនឹងលោតច្រើន និងធ្វើឲ្យការប៉ះកណ្ដាលពិបាក ខណៈបាល់ទន់ពេកនឹងបាត់ល្បឿនលឿន។ បាល់ទំហំ ៥ សម្រាប់មនុស្សពេញវ័យគួរមានសម្ពាធតាមសេចក្តីណែនាំរបស់អ្នកផលិត ហើយគួរប្រើបាល់ដដែលក្នុងវគ្គវាស់លទ្ធផលមួយ។ [FIFA] គឺជាប្រភពសម្រាប់ច្បាប់ និងស្តង់ដារបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ខណៈ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ផ្តល់ព័ត៌មានអំពីការអភិវឌ្ឍបាល់ទាត់ក្នុងតំបន់។ កុំប្រៀបធៀបលទ្ធផលពីទីលានស្មៅជាមួយទីលានស៊ីម៉ង់ត៍ ដោយមិនកត់ត្រាលក្ខខណ្ឌទីលានឡើយ។
តើការរៀបចំ និងអារម្មណ៍ដំបូងគួរមានអ្វីខ្លះ?
ការរៀបចំល្អមានន័យថា អ្នកដាក់គោលដៅដែលអាចវាស់បាន ដាក់កោណនៅចម្ងាយច្បាស់ និងកំណត់ចំនួនបាល់មុនចាប់ផ្តើម។ សម្រាប់វគ្គដំបូង គោលដៅសមស្របគឺបញ្ជូនបាល់ ៣០ ដងពីចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ហើយឲ្យបាល់ឆ្លងកាត់ច្រកទទឹង ១ ម៉ែត្រ យ៉ាងហោចណាស់ ២១ ដង។ វិធីនេះល្អជាងការទាត់ដោយគ្មានគោលដៅ ព្រោះអ្នកអាចដឹងថាកំហុសកើតឡើងនៅពេលណា និងដោយសារអ្វី។
រៀបចំវគ្គហាត់តាមលំដាប់នេះ៖
- កម្តៅសាច់ដុំ ៥–៨ នាទី ដោយរត់ស្រាល និងបង្វិលកជើង។
- បញ្ជូនបាល់ដោយមិនប្រើកម្លាំងខ្លាំង ១០ ដង ដើម្បីរកអារម្មណ៍បាល់។
- បញ្ជូនទៅច្រកកោណ ៣ សំណុំ ក្នុងមួយសំណុំ ១០ ដង។
- សម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី បន្ទាប់ពីមួយសំណុំ។
- កត់ចំនួនបាល់ដែលចូលគោលដៅ និងប្រភេទកំហុស។
ក្នុងការរៀបចំ អ្នកគួរឈរជាមួយជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅ ហើយដាក់វាប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់។ ក្បាលគួរមើលបាល់នៅពេលប៉ះ ប៉ុន្តែត្រូវលើកភ្នែកមើលគោលដៅមុនទាត់។ ការមើលគោលដៅតែម្ដងនៅពេលចាប់ផ្តើម មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ព្រោះទីតាំងអ្នកទទួលអាចផ្លាស់ប្តូរ។ អ្នកអាចថតវីដេអូពីខាងមុខ និងខាងចំហៀងដោយទូរសព្ទ ដើម្បីពិនិត្យថា ជើងទាត់បន្តទៅមុខ ឬកំពុងបិទទៅខាងក្រៅ។ នេះជាចំណុចប្រតិបត្តិការដែលអត្ថបទទូទៅជាច្រើនមិនបាននិយាយ៖ ការថតពីខាងចំហៀងបង្ហាញកម្ពស់ត្រគាក និងការផ្ទេរទម្ងន់បានច្បាស់ជាងការមើលដោយភ្នែកផ្ទាល់។
បើចង់ស្គាល់វិធីកត់ត្រាលទ្ធផលឲ្យមានប្រយោជន៍ សូមមើល វិធីវាស់ស្ថិតិកីឡាករក្នុងការហាត់បាល់ទាត់។ ការកត់ត្រា ៤ សប្តាហ៍អាចបង្ហាញថា អ្នកខកខានដោយសារទិសដៅ កម្លាំង ឬការប៉ះបាល់ មិនមែនគ្រាន់តែសរសេរថា “ទាត់មិនត្រង់” នោះទេ។
តើបច្ចេកទេសណាដំណើរការល្អបំផុត?
បច្ចេកទេសដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺការប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ប៉ះកណ្ដាលបាល់ រក្សាជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅ និងបន្តជើងទាត់តាមខ្សែត្រង់។ សម្រាប់បាល់លើដី ក្បាលជើងត្រូវបើកបន្តិច ដើម្បីឲ្យផ្ទៃប៉ះធំ និងកាត់បន្ថយការបង្វិលចំហៀង។
ចាប់ផ្តើមដោយឈរចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោម៖
- ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅជាប់បាល់ ប្រហែល ១៥ សង់ទីម៉ែត្រ។
- បត់ជង្គង់បន្តិច និងរក្សាខ្លួនលើបាល់។
- បើកកជើងជើងទាត់ ដោយផ្ទៃខាងក្នុងជើងប្រឈមមុខគោលដៅ។
- ប៉ះផ្នែកកណ្ដាលបាល់ មិនមែនខាងក្រោម ឬខាងលើ។
- ផ្ទេរទម្ងន់ពីជើងខាងក្រោយទៅជើងខាងមុខ។
- បន្តជើងទៅមុខ ២០–៣០ សង់ទីម៉ែត្រ បន្ទាប់ពីប៉ះបាល់។
កុំចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូនឲ្យលឿន។ គោលដៅដំបូងគឺឲ្យបាល់រមៀលត្រង់ និងមិនបង្វិល។ នៅពេលអត្រាចូលគោលដៅលើស ៧០% ក្នុងចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ទើបបន្ថែមចម្ងាយទៅ ១២ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើបាល់ហោះទៅខាងស្តាំជាបន្តបន្ទាប់ អ្នកអាចកំពុងបិទកជើងលឿនពេក ឬជើងទ្រនាប់បែរចេញ។ ប្រសិនបើបាល់ទៅខាងឆ្វេង អាចបណ្តាលមកពីជើងទាត់បើកចំហ ឬការប៉ះផ្នែកខាងក្នុងបាល់។ កុំកែបញ្ហាទាំងពីរដោយបន្ថែមកម្លាំង ព្រោះវានឹងធ្វើឲ្យកំហុសធ្ងន់ឡើង។
សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ FIFA តែងផ្តោតលើបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាន និងការសម្រេចចិត្តក្នុងស្ថានភាពប្រកួត។ គោលការណ៍សំខាន់មួយដែលគួរចងចាំគឺ៖ “ភាពត្រឹមត្រូវត្រូវមកមុនល្បឿន”។ ទោះបីឃ្លានេះជាការសង្ខេបជាភាសាខ្មែរពីគោលការណ៍បណ្តុះបណ្តាល មិនមែនជាការដកស្រង់ផ្ទាល់ពីអ្នកណាម្នាក់ក៏ដោយ វាសមស្របនឹងការហាត់របស់ Lionel Messi, Kevin De Bruyne និងកីឡាករនៅ World Cup 2026 ដែលត្រូវបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំង។
សម្រាប់ការកែលម្អបន្ថែម អ្នកអាចអាន លំហាត់បញ្ជូនបាល់កម្រិតខ្ពស់ និងការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ។
ចង់ប្រៀបធៀបលំហាត់ខ្លី និងលំហាត់សម្រាប់ប្រកួតមែនទេ?
តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានចំណុចខ្សោយអ្វីខ្លះ?
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់នៅក្នុងលំហាត់មានគោលដៅថេរ មិនអាចជំនួសការបញ្ជូនក្នុងការប្រកួតបានទាំងស្រុងទេ។ នៅពេលមានខ្សែការពារ មិត្តរួមក្រុមកំពុងរត់ និងពេលវេលាតិច អ្នកត្រូវបន្ថែមការស្កេនទីលាន ការប៉ះបាល់ដំបូង និងការគ្រប់គ្រងល្បឿន។ ដូច្នេះ អ្នកដែលចូលគោលដៅ ៩០% ក្នុងការហាត់ដោយគ្មានសម្ពាធ អាចមិនរក្សាលទ្ធផលដដែលនៅពេលប្រកួតជាមួយក្រុមដូចជា អេស្ប៉ាញ អាហ្សង់ទីន ឬម៉ារ៉ុក។
បញ្ហាដែលជួបញឹកញាប់មានដូចខាងក្រោម៖
- បាល់ត្រង់ ប៉ុន្តែលឿនពេក៖ អ្នកទទួលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
- បាល់ទៅគោលដៅ ប៉ុន្តែខ្ពស់ពេក៖ បណ្តាលពីការផ្អៀងខ្លួនថយក្រោយ។
- បាល់បង្វិលចំហៀង៖ បណ្តាលពីកជើងមិនរឹង ឬប៉ះបាល់ក្រៅកណ្ដាល។
- បញ្ជូនបានតែជើងមួយ៖ ធ្វើឲ្យខ្សែការពារអានទិសដៅបានងាយ។
- មិនមើលមិត្តរួមក្រុម៖ បាល់ត្រង់ ប៉ុន្តែទៅកន្លែងខុស។
មានព័ត៌មានលម្អិតមួយទៀតដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់៖ ច្រកគោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ មិនមានន័យថា ការបញ្ជូននោះសមស្របសម្រាប់ការប្រកួតទេ ប្រសិនបើបាល់មកដល់យឺតជាងការរត់របស់អ្នកទទួល។ ដូច្នេះ នៅសប្តាហ៍ទីពីរ អ្នកគួរបន្ថែមមិត្តរួមក្រុមម្នាក់ឲ្យផ្លាស់ទីឆ្វេងស្តាំ និងកំណត់ពេលបញ្ជូនក្នុងរយៈពេល ២ វិនាទី។ នៅសប្តាហ៍ទីបី អាចដាក់អ្នកការពារអកម្មម្នាក់ ដើម្បីបង្ខំឲ្យអ្នកស្កេនមុនប៉ះបាល់។ វិធីនេះផ្លាស់ប្តូរពី “បាល់ត្រង់” ទៅ “បាល់ត្រង់ និងមានប្រយោជន៍” ដែលជាចំណុចខុសគ្នារវាងលំហាត់ធម្មតា និងការរៀបចំកម្រិតប្រកួត។
ការរងរបួសក៏ជាចំណុចមិនគួរមើលរំលង។ ប្រសិនបើមានការឈឺកជើង ជង្គង់ ឬត្រគាក សូមបញ្ឈប់ការហាត់ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញសុខភាពកីឡា។ អង្គការសុខភាពពិភពលោក លើកឡើងថា សកម្មភាពរាងកាយគួរត្រូវបង្កើនបន្តិចម្តងៗ និងមានការគ្រប់គ្រងហានិភ័យ។ មិនមានហេតុផលណាដែលត្រូវបង្ខំខ្លួនឲ្យហាត់ ១០០ បាល់ក្នុងមួយថ្ងៃ ប្រសិនបើទម្រង់ជើងចាប់ផ្តើមខូចនៅបាល់ទី ៤០។
តើគួរប្រើវិធីនេះឬទេ?
គួរប្រើ ព្រោះការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ជាវិធីមានហានិភ័យទាប និងវាស់លទ្ធផលបានច្បាស់ ប៉ុន្តែត្រូវប្រើជាផ្នែកមួយនៃកម្មវិធីហាត់ មិនមែនជាលំហាត់តែមួយទេ។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយដង ២០–៣០ នាទី និងរក្សាអត្រាចូលគោលដៅយ៉ាងតិច ៧០% មុនបង្កើនចម្ងាយ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋានដែលមានហេតុផលគឺ៖
- ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវ។
- ដាក់ជើងទ្រនាប់ទៅគោលដៅ មិនមែនបែរតាមរាងកាយ។
- ប៉ះកណ្ដាលបាល់ និងរក្សាកជើងឲ្យរឹង។
- បន្តជើងទៅទិសដៅបញ្ជូន។
- វាស់លទ្ធផលតាមចំនួនបាល់ចូលច្រក មិនមែនតាមអារម្មណ៍។
- បន្ថែមចលនា និងសម្ពាធការពារបន្ទាប់ពីទម្រង់មូលដ្ឋានមានស្ថិរភាព។
សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងតាមដាន FIFA World Cup 2026 ឬស្វែងរកការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ផ្តល់មាតិកាអំពីការទស្សន៍ទាយប្រកួត ស្ថិតិកីឡាករ និងរបៀបអានទម្រង់ក្រុម។ ប្រសិនបើអ្នកចូលចិត្តភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគប្រកួត សូមអាន វិធីវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមក្នុង World Cup 2026។ ចងចាំថា ការទស្សន៍ទាយលទ្ធផលមិនអាចជំនួសការគ្រប់គ្រងហានិភ័យបានឡើយ ហើយការចូលរួមសកម្មភាពពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់គួរធ្វើដោយមានការទទួលខុសត្រូវ និងគោរពច្បាប់ក្នុងតំបន់។
វិធីដែលឈ្នះពេលវេលាយូរមិនមែនជាវិធីដែលមើលទៅអស្ចារ្យបំផុតទេ ប៉ុន្តែជាវិធីដែលអ្នកអាចធ្វើបានដដែលៗដោយមិនបាត់ទម្រង់។ ជ្រើសចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ កំណត់គោលដៅ ៣០ បាល់ កត់លទ្ធផល ហើយកែតែបញ្ហាមួយក្នុងមួយវគ្គ។ អ្នកមិនត្រូវប្រញាប់ទៅរកការបញ្ជូន ២៥ ម៉ែត្រទេ ប្រសិនបើបាល់ ៨ ម៉ែត្រនៅតែបង្វិលចំហៀង។ ជឿឬមិនជឿ — ខ្ញុំជឿលើចំណុចនេះ។
ចាប់ផ្តើមកម្មវិធីហាត់របស់អ្នក ហើយស្វែងរកចំណេះដឹងបាល់ទាត់បន្ថែមនៅទីនេះ៖
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ គឺជាការអនុវត្តឲ្យបាល់ទៅដល់គោលដៅតាមខ្សែដែលបានកំណត់ ដោយប្រើទម្រង់ជើង និងកម្លាំងមានការគ្រប់គ្រង។ វាមិនមែនមានន័យថា បាល់ត្រូវតែហោះលឿនបំផុតទេ ប៉ុន្តែត្រូវទៅដល់ទីតាំងដែលមិត្តរួមក្រុមអាចទទួលបានងាយ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ និងប្រើច្រកគោលដៅទទឹងប្រហែល ១ ម៉ែត្រ ដើម្បីវាស់លទ្ធផល។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ដោយរបៀបណា?
ចម្លើយ៖ ដាក់ជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅ បើកផ្នែកខាងក្នុងជើង ប៉ះកណ្ដាលបាល់ ហើយបន្តជើងទៅមុខ។ ហាត់ ៣ សំណុំ ក្នុងមួយសំណុំ ១០ បាល់ ពីចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ដោយសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី។ នៅពេលបាល់ចូលគោលដៅលើស ៧០% ជាប់គ្នា អ្នកអាចបន្ថែមចម្ងាយ ឬបន្ថែមចលនារបស់អ្នកទទួល។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងខុសពីការទាត់ដោយម្រាមជើងយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងមានផ្ទៃប៉ះធំ និងគ្រប់គ្រងទិសដៅបានល្អជាងការទាត់ដោយម្រាមជើង។ ការទាត់ដោយម្រាមជើងអាចផ្តល់ល្បឿនភ្លាមៗ ប៉ុន្តែមានភាពមិនត្រឹមត្រូវ និងការបង្វិលខ្ពស់ជាង។ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងការរក្សាបាល់ក្នុងក្រុម គួរជ្រើសផ្នែកខាងក្នុងជើងជាមុន។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់តែងតែទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ?
ចម្លើយ៖ បាល់តែងតែប desviate ដោយសារជើងទ្រនាប់បែរខុស ទីតាំងប៉ះមិននៅកណ្ដាល ឬកជើងមិនរឹង។ ប្រសិនបើបាល់ទៅខាងស្តាំជាបន្តបន្ទាប់ សូមពិនិត្យថាផ្ទៃខាងក្នុងជើងបិទខ្លាំងពេកឬអត់។ ថតវីដេអូពីខាងមុខ ១០ បាល់ និងពីខាងចំហៀង ១០ បាល់ នឹងជួយបែងចែកបញ្ហាទិសដៅពីបញ្ហាតុល្យភាព។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ មួយដង ២០–៣០ នាទី។ រក្សាវគ្គហាត់ឲ្យមានថ្ងៃសម្រាក ដើម្បីឲ្យកជើង ជង្គង់ និងត្រគាកស្តារឡើងវិញ។ ប្រសិនបើឈឺសន្លាក់ ឬទម្រង់ជើងខូច សូមបន្ថយចំនួនបាល់ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញសុខភាពកីឡា ជំនួសការបង្ខំខ្លួន។
សំណួរ៖ តើអាចហាត់ដោយខ្លួនឯងបានទេ?
ចម្លើយ៖ អាចហាត់ដោយខ្លួនឯងបាន ប្រសិនបើមានបាល់ កោណ ឬដបសម្គាល់ និងចម្ងាយដែលអាចវាស់បាន។ ប្រើទូរសព្ទថតវីដេអូ ដាក់កំណត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ និងពិនិត្យទម្រង់ជើងរៀងរាល់ ៧ ថ្ងៃ។ ទោះយ៉ាងណា ការហាត់ជាមួយមិត្តរួមក្រុមបន្ទាប់ពីសប្តាហ៍ទីពីរ នឹងបន្ថែមសម្ពាធពេលវេលា និងធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសអាចប្រើបានក្នុងការប្រកួតជាងមុន។